Ágústa Andersen nálastungufræðingur og hómópati skrifar um náttúrulækningar

Það er ekkert skrýtið við það að mörgum finnist tilhugsunin um að láta stinga sig með nálum til heilsubóta vera furðuleg, jafnvel frekar óárennileg. Enda ekki hægt að fara í kringum það að í grundvallaratriðum snýst þetta um að nálar eru settar í líkamann, að vísu gert fólki til heilsubóta. Enda þótt þær séu hannaðar til að valda sem minnstum sársauka, finnur fólk stundum fyrir því þegar þeim er komið fyrir. Hinsvegar er til þess ætlast að sársaukann taki fljótt af, vægur verkur í nokkrar sekúndur er eðlilegur, en það er algengt að fólk finni afar lítið fyrir nálunum.

Nálastungur eru líklega frægastar fyrir verkjameðferð, en þær eru oft notaðar í tengslum við aðrar meðferðir sem miða að því að minnka eða losa fólk við viðvarandi sársauka, oftast vegna verkja í liðum og vöðvum. En áhrif þeirra og möguleikar ná langt út fyrir það að geta losað um óþægileg einkenni, heldur eru þau módel sem nálastungur byggja á þannig að meðferðin er til þess gerð að styðja og styrkja undirstöðurnar. Með því að skoða gaumgæfilega hver manneskjan er, hennar heilsusaga og aðrir kvillar, er fengin ákveðin heildarmynd sem meðferðin miðast við, frekar en að eltast bara við einkennin. Markmiðið er nefnilega að hvetja og efla meðfædda eiginleika manneskjunnar til að komast uppúr þeim hjólförum heilsuleysis sem við öll festumst stundum í og hrinda af stað bataferli þar sem skrefin í átt að bættri líðan koma hvert af öðru, eitt í einu.

Vegna þess að nálastungur eru heildrænar, litið er á manneskjuna sem eina heild hugar, líkama og sálar, eru það ekkert síður einkenni á andlega eða tilfinningalega sviðinu sem eru mikilvæg að taka með í reikninginn. Í reynd þá eru fyrstu batamerki oft þau að fólk segist „líða betur í sjálfu sér“ eða eitthvað í þá veru, er afslappaðra og í meira tilfinningalegu jafnvægi, jafnvel glaðara. Þetta er vegna þess að andleg líðan er mjög mikilvægur þáttur í heilbrigði og er það oft það fyrsta sem okkar innri viska setur í forgang að laga. Oft eru þetta einmitt andleg einkenni einhvers ójafnvægis sem hverfa, eins og t.d. við það að upplifa mikið óréttlæti og verða reiður, þarf fyrst að sleppa takinu á reiðinni áður en vöðvabólgan og höfuðverkirnir sem komu í kjölfar reiðinnar lagast.

Nálastungur eru líklega mest rannsakaða aðferðin innan náttúrulækninga. Að sama skapi eru þær líklega „viðurkenndasta“ aðferðin innan náttúrulækninga ásamt e.t.v. nuddi. Nálastungur eru sömuleiðis kenndar við marga háskóla erlendis sem gera sömu akademísku kröfur til nemanda í þeirri grein og annarra, og er þetta orðin algeng forgangskrafa þeirra sem vilja láta skrá sig í fagfélög nálastungufræðinga erlendis. Við Íslendingar eigum ennþá svolítið í land með þetta, en það er fullkomlega eðlilegt að spyrjast fyrir um menntun þeirra sem nota nálar í heilsubætandi tilgangi, því að það er ekki sama hvernig þeim er beitt. Það græða allir á því að þær séu notaðar af fólki sem hefur til þess bestu menntun og eru sérfræðingar í notkun þeirra.

Meðferðin sjálf getur tekið frá örfáum skiptum upp í nokkrar vikur, jafnvel mánuði, alveg eftir því hvað við er að eiga. Þumalputtareglan er sú að því lengur sem viðkomandi kvilli eða einkenni hafa verið staðar, því lengri tíma tekur meðferðin, en á þessu eru undantekningar að sjálfsögðu. Algengast er að fólk mæti einu sinni í viku í u.þ.b. 5-6 skipti og þá er staðan tekin og lengdur tími á milli meðferða eftir því sem bætt líðan leyfir. Oftast fer fólki að líða betur eftir fyrstu skiptin, fer að upplifa bata sem svo vinnur á eftir því sem meðferðinni vindur fram. Það sem er vert að nefna hér er að það þarf ekki endilega að vera um að ræða skilgreinanlegan sjúkdóm eða einkenni til að nálastungur virki. Oft er það þannig a fólki líður bara ekki vel, án þess að það sé hægt að festa fingur á það hvað sé á ferðinni. Hérna koma sterkar hliðar nálastungna til kastanna sem snúast um að meta ástand einstaklingsins, en vellíðan er einungis mælanlegt í persónulegri upplifun hvers og eins. Ef þér líður illa, þá er eitthvað að, sama hvort það er hægt að setja það undir fyrirfram skilgreint sjúkdómsheiti eða ekki.

En niðurstaðan er; jú, þetta er stundum aðeins vont, en ávinningurinn getur náð langt út fyrir þann fórnarkostað.