Lára Björg Björnsdóttir

Dagurinn sem McDonalds lokaði var sorgardagur í lífi mínu. Ég fékk áfall. Mér fannst eins og þetta væri ekki að gerast. Eins og þetta væri bara enn einn súr kreppudjókurinn, “haha, á ekki bara McDonalds að fara líka?” En það var víst ekki. Þetta var staðreynd. McDonalds var að hætta. Fékk ég samúðarkveðjur? Símskeyti? Sms? Blómakörfur með kveðjukortum? Nei nei. Í besta falli var hlegið góðlátlega og í versta falli var ég hughreyst með því að Metró yrði nánast eins á bragðið. Einmitt það. Fat chance in hell.

Ættingjar mínir í útlöndum (hæ Einar!) tóku of stóran skammt af fimmaurum þegar kom að „á ég að senda þér einn bigmac í pósti, hehehe“ djókum næstu vikurnar. Til að bæta gráu ofan á súru gúrkurnar fannst mér hlakka dálítið í fólki hérna heima yfir brotthvarfi McDonalds. Gott ef ég heyrði ekki flugeldasprengingar og kampavínstappa skjótast upp í loftið á menningarlegum heimilum hjá menntuðu fólki úti um alla borg. Hjúkk. Nú erum við McDonalds laust land. Farið hefur fé betra. Og fréttatímarnir? Maður minn…fólk sór af sér þessa dásemd. Sagðist aldrei hafa farið á McDonalds. “Ój, eins og að borða pappír.” “Vitiði hvað er RAUNVERULEGA í frönskunum?” “Andköf!” “Ógeð þessi supersize menning, fussumsvei.”

Gleymum ekki mæðrunum sem sögðust aldrei hafa svo mikið sem hafa keyrt inn á bílaplanið og státuðu sig af því að börnin þeirra vissu bara EKKERT hvað McDonalds væri. Á meðan á öllum þessum svívirðingum stóð sat ég og grét. Grét sjoppulegum, óhollum og ómenningarlegum McDonaldstárum, ein í myrkrinu á meðan meirihluti þjóðarinnar hló lífræntræktuðum hlátri. Hóhóhó…og svo fóru allir á Mann lifandi og fengu sér eitt hveitigrasskot í desert. Skál.

Mér fannst þetta ljótt. Og mér fannst heimurinn vondur við McDonalds. Og mér fannst heimurinn vondur við mig.

Núna var frábær veitingastaður að fara á hausinn sem heitir Friðrik V. og er á Akureyri. Bloggheimar og Facebook síður loguðu samstundis. Fólk skrifaði gólandi minningargreinar um bragðlaukaævintýraferðir og skyramisú. Um leið varð mér hugsað til þess þegar McDonalds fór frá okkur. Hvar var gráturinn þá? Hvar voru havaríið og neyðarópin? Já nei nei, ég biðst forláts, ég gæti alveg eins borið saman geislavirkan úrgang og foie gras eins og að fara að líkja þessu tvennu saman. Óneitanlega hugsar maður þó að það sé menntaða og fína Sjávarkjallaraliðið úr 101 Rvk sem hoppar upp á afturlappirnar og rífur af sér hanskana þegar hundasúrur marineraðar upp úr sjávarþangi og annað jaðarhráefni hætta að fást á Akureyri.

Á Akureyri eða nýja Aspen eins og bærinn er að breytast í, er fullt af sjúklega vönduðum og góðum veitingastöðum. Ég hef farið þangað oft síðasta árið og oft hefur verið erfitt að velja úr því kostirnir hafa verið svo margir og girnilegir. Má ég minna á stórkostlegan veitingastað beint á móti Friðriki V. í sama gæðaflokki? Það er varla þverfótað fyrir rótgrónum fjölskylduveitingastöðum og kaffihúsum í miðbænum. Á einum millifínum stað hátt uppi á efstu hæð getur þú fengið þér hamborgara, spagettí eða bara nautafille eftir því í hvernig stuði þú ert og horft í allar áttir þannig að tárin spýtast af fegurðinni einni saman ef þau gera það ekki nú þegar yfir góða matnum.

Ekki má gleyma öllum stórkostlegu skyndibitastöðunum (haldiði nú fyrir augun þið mínir lífræntræktuðu). Vitiði hvernig subway bátar eru búnir til á Akureyri?! Álegginu er rúllað upp, alveg eins og í sjónvarpsauglýsingunum. Jepp! Ég spurði einu sinni hvort þetta væri venjan eða hvort þeir væru bara að þessu því ég var einu sinni ungfrú 10. Bekkur/eða aðkomumanneskja en afgreiðslustúlkan, kurteis og fögur eins og sólin er björt svaraði mér stolt í bragði að svona gerðu þau þetta hérna fyrir norðan og brosti þannig að ég fékk ofbirtu í augun. Á Hlölla á Akureyri spurði ég einu sinni hversu lengi þeir hefðu opið (þetta var klukkan tvö um nótt um helgi) og þá kom svarið: „Bara eins og lengi og fólk vill“ og þessu fylgdi annað ofbirtu í augun bros.

Ég fór einu sinni á Friðrik V. Mér var nánast vafið inn í íslenska fánann við komuna, látin narta í berjalyng og hundasúrur (úr hólnum í dalnum, við hliðina á bænum, við lækinn hjá Þórði skeggjaða sem allir muna eftir tralalæ) og síðan tók við 6 rétta ævintýraóvissuferð. Friðrik dansaði um á milli borða, þjónustan var óaðfinnanleg og andrúmsloftið yndislegt þrátt fyrir ögn mærðarlegt „við-erum-best-því-hér-er-allt-úr-svo-sjúklega-vönduðu-hráefni“ stemmningu. Á leiðinni út bjóst ég hálfpartinn við því að vera boðið að skera mig á púls og láta blóðið leka á altari af útskornum Akureyrarbæ.

Eins ósmekklega og það kann að hljóma í eyrum sumra þá tengi ég mínar ljúfustu minningar við McDonalds. Þegar við systur róluðum okkur á McDonalds róluvellinum í sólinni í úthverfi Chicago. Þegar ég fór með son minn þangað 10 daga gamlan því mig langaði í eplapæ. Þegar ég keyrði þangað á aðfangadagsmorgun með bestu vinkonu minni í leit að frönskum kartöflum. Blessuð sé minning McDonalds og að sjálfsögðu Friðriks V. Takk útrásarvíkingar.