Lára Björg Björnsdóttir

Pollýönnur skelfa mig meira en trúðar vopnaðir búrhnífum í dimmum húsasundum. Ef mér er sagt að hugsa jákvætt fer mig að svima og titillag Titanic fer að suða í höfðinu mínu. Blikkandi broskallar ; ) og hjörtum stráðar tilverur hræða úr mér líftóruna. Fegrun á sannleikanum hefur ekki verið til þess fallin að auka lífslíkur fólks, sérstaklega ekki þess sem lendir með mér í umferðinni. En ég er einmitt ömurlegur bílstjóri.

Einu sinni keyrði ég öfugan hring á hringtorgi og ók í leiðinni niður skiltið sem vísaði í rétta átt. Ég keyrði einu sinni á bíl á bílastæði við Kringluna en eigandinn var einmitt ökukennari (já já, ég veit). Þegar ég var sautján ára lét faðir minn smíða þykkar bílskúrshurðir á tvöfalda bílskúrinn okkar. Mánuði síðar keyrði ég á aðra og þökk sé elgsgrindinni framan á jeppanum fór ég í gegnum hana. Systir mín tók hina hurðina viku síðar á Volvonum. Fyrir þetta hlaut faðir okkar háð og smán nágranna sinna næstu þrjú árin. En þetta er ekki allt.

Ég hef keyrt á bíla nágranna föður míns, bæði fólksins sem býr hægra megin við hann og vinstra megin. Á gamlársdag bakkaði ég á bíl fyrir utan hjá ömmu (Jaris úr plasti og lagt ólöglega en jæja) tveimur tímum fyrir 20 manna kalkúnaboð. Ég þekki orðið tengilið minn hjá Sjóvá persónulega, ég veit hvað hún á mörg börn og barnabörn og sendi henni blómakörfu með kveðjukorti á jólunum. Í haust var ég dregin upp á veg af traktor og Land Rover eftir að ég keyrði út af norður í landi. Ég hef þrisvar sinnum keyrt utan í sama ljósastaurinn fyrir utan heimili mitt. Ég hef keyrt ljóslaus í hálku í kringum Melaskóla í kolniðamyrkri í desember. Ég áttaði mig einu sinni á því í miðri Ártúnsbrekkunni að ég var enn í handbremsu. Einu sinni keyrði ég frá Fornhaga upp á Hólavallagötu með Machintosh dollu á þakinu. Þegar ég keyri á hringtorgum eða tek beygjur þá halla ég mér örlítið í sætinu því annars finnst mér eins og bíllinn sé að velta. Ég bjó einu sinni í Brussel þar sem ég keyrði að meðaltali tvo tíma á dag en þar er hægriréttur nánast reglan, eigum við að ræða hvernig það gekk? Þegar ég „lagði“ bílnum fyrir utan blokkina stóðu vinir mínir Belgarnir jafnan út í glugga en ég gat nánast talið háræðarnar í augunum á þeim . Sumir voru svo almennilegir að leiðbeina mér með bendingum og einstaka hnefahöggum út í tómið og svo þurrkuðu þeir svitann af ennum sínum þegar ég steig út úr bílnum og hneigði mig en í huganum gaf ég þeim fokkmerki. Þegar ég fer með bílinn í skoðun fæ ég iðulega tilmæli um að laga beyglur og dældir en ég meina, ég gæti alveg eins kveikt í hundrað þúsund krónum fyrir utan verkstæðið og og dansað í kringum bálið gólandi Oops I did it again eða I´m a survivor.

Eins og svo margir er ég önnum kafin frá þeirri mínútu sem ég vakna og er því mjög oft að gera eitthvað annað á meðan ég keyri (þetta er allt lygi ef lögreglan er að lesa). Ég mála mig, úða hárlakki yfir melrose place hjálminn minn, set í mig linsur, klæði mig, rétti syni mínum mat og drykk og teygi mig stundum úr axlarlið til að geta haldið í höndina á honum þegar hann er bílhræddur. Ég hef skipt um föt undir stýri á miðri Öxnadalsheiði á leið í afmæli. Ég hef tekið rúllur úr hárinu og einu sinni fékk ég mér síld á rúgbrauð sem ég skar í litla og smekklega ferninga því mig langaði í snittur en ekki samloku.

Réttast þætti mér að fá að keyra með þar til gerða sírenu á bílnum. Einskonar viðvörun fyrir aðra. Ég sé jafnvel fyrir mér sérakgrein fyrir mig og mína líka. Allir græða. Og ég er ekki ein. Ég á vinkonu sem keyrði utan í bíl móður sinnar…á bíl föður síns (hæ Júlía). Ég á frænda sem kann ekki að binda hnúta en var ákaflega hrifinn af því að keyra með drasl á þakinu (blessi þig Einar minn). Og síðan á ég systur sem á heiðurinn á dældinni á gámnum við hliðina á Bæjarins bestu pylsum (manstu Birna Anna?).

Teikningar mínar af árekstrum á tjónaskýrslunum eru farnar að líkjast listaverkum og ég er farin að mastera helstu bílategundir. Ég kæmist líklega á topp tíu listann með bræðrum mínum útrásarvíkingunum sem mesti tjónvaldur hjá tryggingafélaginu mínu. Sæll, ég var næstum búin að gleyma þeim í öllum hamaganginum. Hæfileg refsing fyrir þá allra verstu (og smá aukapeningur fyrir mig) gæti til dæmis verið, ó ég veit það ekki, Þingvallahringur með mér?