Frá því að Emilíana Torrini gaf út plötuna Me and Armini í september 2008. hefur hróður hennar aukist enn stöðugt. Platan sló rækilega í gegn og lagið „Jungle Drum“ hefur verið margar vikur á vinsældalistum víða Evrópu. Síðasta ár hefur verið sannkölluð rússibanareið fyrir Emilíönu – „nú er það bara slökun í smá stund“ segir hún blaðamanni Miðjunnar þegar slegið er á þráðinn til hennar á heimili hennar í Brighton í Englandi

Þögnin falleg

Rosalegt ár að baki – sem hefur gengið „rosalega vel,” segir Emilíana með sinni stelpulegu rödd sem er alltaf eins og hún sé við það að fara hlæja. Sem hún gerir oft.

„Nú er ég vonandi komin í pásu,” segir hún meðan hún vappar um íbúðina. „Ég er að bíða eftir smiði – hann á að laga hillu hérna heima,” segir hún. Hversdagurinn er tekinn við. „Ég ætla að klára íslensku gigginn (hún spilar á þrennum tónleikum á Íslandi í lok febrúar) og svo er bara að byrja á að skrifa næstu plötu.”

Emilíana segist hafa verið komin með alveg nóg af tónleikaferðum enda hefur hún farið víða. Japan Ástralía, Þýskaland, Tyrkland, Tékkland – svo fátt eitt sé nefnt. „Svo saknar maður fólksins sem maður hefur ferðast með, sem er orðin eins og fjölskylda manns. Ég elska að túra. En já, ég er orðin þreytt núna.”

Aðdáendum Emilíönu hefur fjölgað mikið – ef marka má vinsældir plötunnar og laga hennar. Aðspurð út í stemninguna á tónleikunum segir Emilíana þögnina vera mest áberandi. „Stundum hefur þetta verið eins og ég sé inni í stofu hjá fólki að syngja. Fólk er mjög hissa á áhorfendum mínum, því það er alltaf alger þögn. Það er bara verið að hlusta svo rosalega mikið. Þetta er ekki leiðinlegt. Fólk er með lokuð augun. Fílar sig. Þetta er mjög fallegt,” segir hún.

En nú eru ekki öll lögin þín róleg?

„Í Ástralíu var öskrað með öllum lögunum. Það var bara gargað og gólað og ég heyrði varla í sjálfri mér – það var öðruvísi þar,” segir hún og hlær.

Þjáistu einhverntímann af sviðskrekk?

„Það er miklu minna núna. En auðvitað finn ég fyrir þessu, ég er ein af þeim sem fæ alltaf fiðring og ég venst þessu aldrei alveg. Það er auðvitað skrítið að vera á sviði og allir eru að horfa á mann. En ég sé yfirleitt ekki áhorfendurna og það er mjög þægilegt.”

Ljósmynd: Petr Klapper

Tónlistarmenn eru oft tískutákn og vekja athygli fyrir klæðaburð. Emilíana segist ekki hafa áhuga á slíku. „Ég ætla ekki einu sinni að þykjast, ég spái ekkert í þetta. Ef þú skoðar myndir af mér til dæmis á tónleikaferðalögum sérðu að ég er meira og minna í því sama. Ég er ekki góð í tísku. Ég er ekki góð í að fatta hvað er flott á sviði. Það er svona „Once in a blue moon” að ég finn kjól sem mér finnst rosalega fallegur og gott að syngja í. Vinkonur mínar eru alltaf að skamma mig fyrir þetta, segja mér að pæla meira í lúkkinu mínu, því ég er alltaf úti að aka. Ég hef bara gefist upp. Fatta daginn fyrir tónleika að mig vantar flík. Mér finnst þetta bara ekkert skemmtilegt. Ég hef stundum fengið hjálp frá stelpunum í Aftur,“ segir Emilíana og á þar við fatabúð á Laugaveginum sem heitir þessu nafni.

“Ég hef samt alveg áhuga á að líta vel út – en þetta er ekki númer eitt hjá mér. Ég gef mig ekki út fyrir að vera einhver „style queen”. Ég er rosalega þrjósk með þetta. Ég myndi aldrei troða mér Gucci-kjól og fara upp á svið. Ég myndi aldrei og gæti ekki keypt kjól á 1.500 pund. Það eitthvað við þetta sem mér finnst vera svo rangt. Svona hégómi situr illa í mér.”

Tekist á við kvíðann

Emilíana hefur lýst því í viðtölum að vinnan við að semja og búa til plötur sé oftar en ekki frekar óreiðukennd. Á næstunni byrjar vinna við aðra plötu en hún kveðst ekki hafa hugmynd um hver útkoman verður. „Fyrir mér hafa allar plöturnar mínar verið svakalegur lærdómur,” segir hún og bætir við að yfirleitt sé hún mjög kvíðin yfir því að setjast niður við lagasmíðar. Það henti henni ekkert endilega að fara í stúdíó og vinna skipulega.. „Þetta er mjög persónulegur prósess fyrir mig og ég vil hafa gaman af þessu. Þegar við Dan [Carey upptökustjóri] gerðum Me and Armini þurfti ég að taka ákvörðun. Ég varð að hætta að vera svona kvíðin. Ég varð alltaf bara veik ef ég átti að mæta og gera eitthvað. Þetta myndi fara með mig ef ég breytti ekki viðhorfi mínu. Ferlið sem ég fór í með Dan hentaði vel. Við unnum saman í nokkra daga, nánast stanslaust. Þá hélst fókusinn. Ég leyfði öllu að koma út sem vildi koma út. Svo þegar ég hafði skrifað öll lögin hugsaði ég bara með mér „Hvað er þetta?!”. Það er einhver þróun í gangi vona ég. En ég veit ekkert hvert næsta plata fer,” segir hún.

Á Me and Armini eru sumir textarnir glaðlegir og hressir meðan aðrir eru dimmir og drungalegir. Tvö gerólík lög geta hafa orðið til sama daginn. „Þetta er eitthvað flæði, nánast ómeðvitað,“ segir Emílana hugsi. „Eitt lag getur verið um svo margt, reynsla frá mörgum tímabilum sett saman í eina sögu, sem tengist … æ ég veit það ekki!” segir hún hlæjandi. „En maður gengur í gegnum rosalega margt á hverjum degi. Því er mismunandi hver tilfinningin er. Það kemur eitthvað annað frá manni þegar maður er þreyttur og pirraður en þegar maður jákvæður og bjartsýnn.”

Hún segist vera búin að lofa sjálfri sér að ganga ekki of nærri sér við gerð næstu plötu. „En ég geri það samt alltaf.”

Emiliana í Prag fyrr á þessu ári - Ljósmynd Petr Klapper

Jungle Drum fyrir kærastann

Það virðist sem hvert lag hafi sér einhverja sögu og bakgrunn. Lagið „Jungle Drum“ er til að mynda ástarlag – Emilíana samdi það til kærastans síns.

„Þetta er svona ástarlag sem er hvorki angurvært né rómantískt. Þetta er allt á háa c-inu. Allt í einu kom einhver ástarelding í mig og ég fór í fimmta gír og þá var ekkert hægt að setja neitt í skáldskap eða ljóð. Þetta bara gubbaðist einhvern veginn út. Kærastinn minn hélt að hann væri að fara heyra eitthvað ofsalega fallegt og svo kom þetta! Honum fannst það vera athyglisvert,” segir hún og hlær.

„Það var rosalega gaman að skrifa þetta lag. Við Dan vorum á Íslandi þegar við unnum það og vorum í hláturskasti allan daginn. Ég ætlaði í fyrstu ekkert að setja þetta lag á plötuna en Dan trylltist þegar ég minntist á það. Ég er núna voða ánægð að var sett inn, þó að þetta lag skilgreini mig ekki sem tónlistarmann.”

Passar upp á íslenskuna

Emilíana hefur búið í mörg ár í Bretlandi og segist ekki vera viss um að hún sé á heimleið. „Ég er náttúrulega í sambandi við smið. Hann vinnur við að gera upp 600 ára gömul hús og það er því ekki mikið að gera fyrir hann heima! Ég er voðalega ánægð hér í Brighton og vil endilega vera hér áfram,” segir hún og tautar um leið yfir brauðdeiginu sem hún hnoðar á meðan viðtalinu stendur: „Af hverju hefast þetta ekki almennilega?”

Emilíana segir það vera sér afar mikilvægt að eiga íslenska vini. „Á tímabili fannst mér eins og ég væri búin að tapa niður hluta af tungumálinu. Það var skrítin tilfinning, hvernig er það hægt?! En besta vinkona mín hér úti er íslensk og þegar ég var að túra með Lay Low og fleiri Íslendingum töluðum við íslensku alveg á milljón. Þannig að sem betur fer er fullt af Íslendingum í kringum mig. Ég vil ekki gera mig af fífli þegar ég kem heim.” segir hún glaðlega.

Emiliana í Reykjavík á góðri stundu

Vantar almennilegan stað fyrir tónleikahald

Emilíana ætlar að halda þrenna tónleika á Íslandi 19.-21. febrúar. Þriðju tónleikunum var bætt við því miðar á hina tvo seldust upp. Það er ekki oft sem íslenskir tónlistarmenn eru spámenn í eigin föðurlandi en Emilíana virðist eiga upp á pallborðið hér heima sem annars staðar. „Kannski er þetta því ég hef allt annan bakgrunn en flestir. Ég var alltaf að syngja á veitingastöðum og hótelum, var í leikhúsunum og gaf út tvær plötur heima. Kannski hefur þetta líka eitthvað með tónlistina mína að gera. Mér er oft sagt að ég höfði til breiðs aldurshóps,” segir hún.

Hún bendir á að í raun sé ekki svo langt síðan að tónleikamenning varð til fyrir alvöru á Íslandi. „Áður fyrr gat maður ekki sungið sín eigin lög nema að vera með einhverja smelli á undan. Koma öllum í stuð, vera í sveitaballagírnum, svo gat maður reynt að spila sitt eigið. Það er nýtt að Íslendingar sæki tónleika og hlusti á lagasmíðar tónlistarmannanna sjálfra. Svo finnst mér að okkur vanti tónleikahús. Ég er ekki að tala um eitthverja Sydneyjaróperu við höfnina. Okkur vantar einfaldan tónleikastað þar sem allskonar tónlist er spiluð, þar sem áhorfendur sitja eða standa og njóta þess sem er að gerast. Ekkert fyllerí eða djamm. Það er svo lítið hugsað um þennan geira. En það er gaman að sjá hvað íslenskar hljómsveitir eru að gera það gott.”

Í gegnum símann heyrist garg í mávunum í Brighton og blaðamanni heyrist sem brauði sé skellt inn í ofn. Það er kominn tími á að kveðja Emilíönu og leyfa henni að njóta dagsins. Að lokum:

Ef maður flettir í gegnum viðtöl við þig á erlendum vefsíðum sést að heimalandinu er alltaf gerð töluverð skil. Upplifir þú þig sem landkynningu?

„Það hefur aðeins verið gert úr því að ég sé frá Íslandi en það er minna um það núna. Oft þegar maður er að túra er maður með svo mikla heimþrá að ég fer bara að tala um Ísland. Svo er Ísland bara rosalega merkilegt. Þrjú hundruð þúsund manns sem búa á eyju, sem er allt annað en auðvelt að búa á. Mikið myrkur, og allt þarf að flytja inn. Það má ekki gera lítið úr því að við erum dugleg, jákvæð og skemmtileg þjóð. Við göngum í gegnum erfiðleika núna en ég trúi því að allt verði í lagi. Það þarf hins vegar að taka vel til.”