Silja Aðalsteinsdóttir

Silja Aðalsteinsdóttir er útgáfustjóri hjá Máli og menningu og les því töluvert af bókum fyrir vinnuna og tekur oft vinnuna með sér heim. Miðjan fékk Silju til að velja nokkrar góðar bækur af náttborðinu sínu og segja frá þeim.

„Bækurnar á náttborðinu mínu taka svip af því að um þetta leyti er ég að reyna að velja erlendar bækur til þýðingar og útgáfu á árinu 2011,“ segir Silja. „Árið í ár er þegar klárt hjá okkur á Forlaginu. Ég les nú ekki öll tungumál í heimi því miður svo sumar bækur verð ég að meta eftir frásögnum annarra, en oft má fá senda kafla á norðurlandamálum eða ensku til að átta sig á frásagnarhætti og innihaldi. Þessar á náttborðinu eru á málum sem ég ræð við, reyndar næstum allar á norðurlandamálum af einhverjum orsökum,“ segir Silja. Hér má finna bækurnar á náttborði Silju:

Ned til hundene eftir danska rithöfundinn Helle Helle er tilnefnd til bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs núna. Þetta er dásamleg saga um fertuga konu sem í upphafi bókar leitar sér að stað til að gráta á. Hún fer út úr strætó með ferðatöskuna sína á eyðilegri stoppistöð við hafið og veit ekkert hvað hún á af sér að gera. En þá kemur til hennar par sem býður henni heim í litla húsið sitt þar sem hún fær að vera. Smám saman fer hún að gera gagn, einkum eru það hundar sem hún þarf að passa fyrir parið þegar það hefur annað að gera. Þetta er afar sérkennileg saga, svo lifandi í stíl að maður flytur eiginlega inn á þetta fólk með henni.

Vidunderbarn eftir norska rithöfundinn Roy Jacobsen hefur verið að hirða upp hver bókmenntaverðlaunin af öðrum heima hjá sér. Þetta er bernskusaga frá því í kringum 1960, segir frá Finn sem býr einn með mömmu sinni, pabbi er bæði skilinn við hana og dáinn. En áður en hann dó tók hann saman við aðra konu og eignaðist með henni stúlkubarn, og sú telpa er allt í einu flutt heim til Finns og mömmu. Það er ekki einfalt að eignast allt í einu svona systur og þar á ofan er Linda litla ekki beinlínis einfalt mál. Sagan er rosalega vel skrifuð og svo fyndin að maður hlær upphátt hvað eftir annað.

Tvær norskar er ég með í viðbót sem ég er rétt búin að þefa af: Jo fortere jeg går, jo mindre er jeg eftir Kjersti Annesdatter, mjög skrítna og skondna sögu af gamalli kerlingu, og Varsleren, óhugnanlegan krimma eftir Karin Fossum. Ég las fyrsta kaflann en gat ekki einu sinni klárað hann af því mér varð svo illt. Ég verð að bíða með hana til vors og bjartra daga.

Í gærkvöldi greip ég svo með mér í bólið ljóðabók sem ég fékk í jólagjöf frá pólskum vini mínum og hún verður ábyggilega lengi á náttborðinu. Þetta er tvímálabók, á pólsku og ensku, eftir Maríu Pawlikowska-Jasnorzewska. Bókin heitir Motyle / Butterflies og er þrungin ástríðu, hita, þunglyndi og öllu þessu sem gerir mann svo unaðslega harmþrunginn.

Loks er á náttborðinu bók sem ég gríp í alltaf þegar ég þarf á uppörvun að halda: Alexis Sorbas eftir Nikos Kazantzakis í undurgóðri þýðingu Þorgeirs Þorgeirsonar. Um hana þarf ekkert að segja annað en að hún er snilld.