Verandi í Ameríkunni rakst ég á ansi merkilegt sjónvarpsefni fyrir nokkrum dögum. Um var að ræða nokkuð sem er flaggað sem ýmist stærsta tískuviðburði jarðarinnar eða kynþokkafyllstu tískusýningunni. Já, ég á við Victoria´s Secret Fashion Show, nokkuð sem ég hef aldrei fyrr séð en þekki bara sem fyrirsjáanlega tilvísun í einföldum gamanþáttum þar sem ungir menn líta á viðburðinn sem virðulegt klám. Reyndar hafði ég líka heyrt fólk dásama vöxt Heidi Klum, sem augljóslega er beraður við þetta sérstaka tilefni, þrátt fyrir fjóra barnsurði á fimm árum. Ég verð því að viðurkenna að ég var mjög svo forvitin að berja þetta fyrirbæri augum.

Ýmislegt kom á óvar, t.d. að Kaninn sem þolir illa geirvörtur gúdderi aftur á móti leðurbönd og latex. Og gaman var að fá að sjá stressuð módel anda djúpt baksviðs og heyra sýningarstjórann kalla á þær að ganga á sviðið. En sýningin samanstóð af mismunandi þáttum, hver með sitt þema; til dæmis ungbarna-hippaþema, gyðju-bondageþema eða ævintýraþema þar sem Rauðhetta og Lísa í Undralandi sveifluðu mjöðmunum í takt.

Neikvæða Hallgerður sá eitthvað sem minnti helst á afkvæmi sirkuss (hugsið búningar og arabastökk, ekki skeggjaðar konur), Fatahönnunarkeppni grunnskólanna (undirrituð má segja svona af því að hún sjálf er stoltur fyrrum þátttakandi, hugsið heimatilbúið) og fegurðarsamkeppni (hugsið stór bros, óendanlegt magn af fingurkossum, blikkum og sexý bendingum).

Jákvæða Hallgerður sá eitthvað sem gæti í öðrum alheimi mögulega dregið eitthvað frá hinni frönsku hátísku. Nú geri ég mér fyllilega grein fyrir sögunni, hefðinni, reglum og handbragði sem þar á sér stað og alls ekki í heimaföndruðum plastvængjum Englanna, eins og þær eru kallaðar. Eeen þetta snýst allt um sýninguna, athygli fólks og skemmtun, í rauninni bara risastór auglýsingabrella sem er framkvæmd til að selja eitthvað annað en fötin á tískupallinum. Ég hef komið í Victoria´s Secret, það eina sem ég sá voru sílikonfylltir stuttermabolabrjóstahaldarar og polyester-blúnda, enga eðalsteinaskreytta alklæðnaði. Hér var verið að selja ímynd, hugmynd um glamúr, fegurð og betra líf.

Sýningin er í raun vel skipulagt carnival þar sem kókaínbarónum er skipt úr fyrir tískukónga, blóðhita Suður-Ameríku fyrir meðvitund Norður en klofbæturnar eru samt úr plasti og vængirnir súperglúaðir saman. Ágætis skemmtun en ég er ekki viss um að fatahönnun sé orð sem mér kom til hugar.