Tinna Kristjánsdóttir er þúsundþjalasmiður í orðsins fyllstu merkingu, og Jólabarn með stóru Joði. Síðustu tíu árin hefur hún búið til sitt eigið jólaskraut enda er hún að eigin sögn ,,brjáluð í jólin og skreytingarnar“. Tinna segist sækja innblástur viktoríanskt jólaskraut og hún nýti það sem til er. Tinna hefur lengi vel gefið jólaskrautið í jólagjafir handa fjölskyldu sinni og vinum en er farið að selja Tinstar í Heimili og hugmyndir á Suðurlandsbraut.

Tinna notar allskyns efnivið í jólaskrautið sem hún sankar að sér, nammibréf og  glasmyndir eru til dæmis notuð. ,,Fólkinu í kringum mig langar oft voða mikið að losa mig við þetta allt saman, finnst ég vera safnari af verstu gerð. En hér er svarið við þessari lífsgátu komið, ég nota það!“

,,Hráefnið er því eitthvað sem ég bý til, hef átt lengi eða einhver annar átti lengi og passaði vel uppá, eða eitthvað sem ég breyti. sumar glansmyndirnar eru gamlar og einhverjar keyptar í höll Viktoríu drottningar, sem nú er safn. Ég fékk til dæmis eldgömul leggingabönd frá mömmu.“ Hvert eitt og einasta jólaskraut er gefið nafn sem minna á jólin ,,við vorum þrjár vinkonur sem hugsuðum upp hvaða orð það eru sem minna okkur á jólin og gáfum hverju og einu jólaskrauti nafn. Ég hugsa skrautið þannig að fólk sem kaupi það sé líklegt að kaupa það handa einhverjum sem því þykir vænt um. Því fylgir borði með orði, sem minnir á jólin.“

Ljósmyndir: Eva Líf