„Strípuð“ Lay Low – um „Flatey“ með Lay Low.

Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, öðru nafni Lay Low, fór útí Flatey í ágúst ásamt fylgdarliði. Hún fann nokkra heppilega staði á eyjunni og spilaði fáein lög. Fylgdarliðið kvikmyndaði gjörninginn og hljóðritaði. Herlegheitunum er svo pakkað inn í umslag og allt saman gefið út korteri fyrir jól. Það væri á færi barns að skrifa um þessa plötu fullur tortryggni útí hvatann að baki gerð hennar. Og það væri hægt jafnvel þótt Lay Low sé með hreina samvisku að því leyti til að umslagið er úr endurunnum pappír og texti ritaður með eco-friendly soya vegetable-bleki. En ég held ég sleppi því.

Á plötunni „Flatey“ eru sjö lög, þar af fimm af plötunum „Please Don’t Hate Me“ (2006) og „Farewell Good Night’s Sleep“ (2008) og tvö óútgefin þar til nú. Öll eru þau „strípuð“ í þeim skilningi að Lay Low flytur þau eins síns liðs á kassagítarinn og öll eru þau tekin upp á vettvangi með umhverfishljóðum og öllu tilheyrandi. Svona vettvangsupptökur (field recordings) eru þekkt fyrirbæri erlendis, þekktastur slíkra upptökumanna var John nokkur Lomax sem tók upp þeldökka blúsara í Suðrinu með þessum hætti á fjórða áratugnum þ.e. heimsótti þá og tók upp á þeim stað sem svo vildi til að þeir voru staddir á. Vitandi um áhuga Lay Low á bandarískri alþýðutónlist, hvort sem það er blús eða köntrí, dettur mér í hug að hugmyndin um plötuna „Flatey“ sé tilvísun í þessa sögu. En kannski ekki.

Nú. Þar sem ég nenni eiginlega ekki að velta mér frekar upp úr hugmynda- og/eða fagurfræði þess að heyra í hænsnum og öðrum búfénaði á milli laga er svosem ekki mikið að segja um þessa plötu. Þetta er að sjálfsögðu ekki platan sem aðdáendur söngkonunnar bíða eftir. Þeir bíða eftir því að heyra hvernig hún fylgir eftir síðustu plötu (að mínu mati er það menningarlegt stórslys að „Farewell Good Night‘s Sleep“ hafi ekki skotið Lay Low upp á stjörnuhiminn alt-köntrí heima. Sú plata er líklega meistaraverk). En sé „Flatey“ hugsuð sem einskonar „biðstöðu-plata“ er hún ágæt sem slík.

Lagasmíðar Lay Low þola hinar einföldu útsetningar auðveldlega og sumir myndu eflaust halda því fram að svona ætti að flytja þessi lög. Ég get að hluta til tekið undir það (sakna þó að heyra í „pedal stílinu“ á einstökum stöðum) en í raun hefur tónlistin hennar, í það minnsta á sólóplötunum, verið svo akústísk að líklega væri nærri að segja að „Flateyjarútgáfurnar“ bæti litlu við hljóðversútgáfurnar. „Órafmögnuð“ Lay Low er álíka mikill viðburður og „elektrónískt“ Kraftwerk.

Með fylgir DVD sem sýnir Lay Low útí móa að strömma gítarinn auk myndskeiða af mannlífinu í eyjunni og þótt óneitanlega sé spennandi að sjá hvort söngkonan grettir sig þegar haninn galar í „Please Don‘t Hate Me“ skilur myndin lítið eftir sig og verður líklega ekki sýnd framar á heimili þess sem hér skrifar. Kannski er myndin hugsuð fyrir erlenda aðdáendur og það má vel vera að þeim finnist Flatey rosalega „rúral“ og „ekta“. Ég veit ekkert um það. Alinn upp í smáþorpi og þekki ekkert annað.

Ég held að EP-formattið og geisladiskurinn hafi aldrei átt samleið og sem barn geisladiskaaldar segi ég að mér finnst platan alltof stutt. Hún hefði mátt vera þremur til fjórum lögum lengri og það að ég segi þetta hlýtur að þýða að mér finnist platan fín – þrátt fyrir að hún hafi kostað litla vinnu og komi út korteri fyrir jól